In memoriam Paul Michielsens (Amsterdam)

De afdeling Amsterdam verloor op 11 juni zeer plotseling haar voorzitter, Paul Michielsens. Hij werd geboren in Vlaanderen in 1a947, maar vertrok na zijn studie chemie naar Nederland, waar hij werkte aan het ontwikkelen van nieuwe medicijnen en kwaliteitsmanagement in de farmaceutische seacto

Beste Paul, ik spreek je nu persoonlijk aan en denk dat je glimlachend en peinzend mijn In memoriam leest. Er was geen afspraak, ook geen stilzwijgende, dat jij zo snel naar de uitgang zou snellen, zonder ons een signaal of verwittiging te geven. Weliswaar waren er in je gezondheid enige complicaties, maar het ging de laatste weken weer beter. Je voerde onvervaard je voorzitterschap van onze afdeling van de Orde uit, alsof je nog jaren voor de boeg had. Maar opeens en abrupt was je levenseinde daar. Volkomen onverwacht. Vasalis schreef in een veel geciteerd gedicht Niet het snijden doet zo pijn, maar het afgesneden zijn. Mevrouw Vasalis, met alle respect: dit plotselinge snijden doet echt ontzettend veel pijn. Het afgesneden zijn, voelen we later wel.

Wij werden over zijn overlijden op de hoogte gesteld door zijn vrouw, Hannemieke. Geschokt en ontdaan bleven we met het pijnlijke nieuws achter. En opeens komen er allerlei beelden naar voren, te veel om ze allemaal te vertellen. In dit In memoriam herdenken wij hem.

Toevallig (maar wat is toeval?) stierf Françoise Hardy, naar wie Paul graag luisterde, dit jaar op dezelfde dag als Paul. Bijna iedereen herinnert zich wel de regels van een van haar chansons:

Il faut que tu m’expliques
un peu mieux
comment te dire adieu.

Comment te dire adieu? Ik doe het uit naam van de afdeling Amsterdam van de Orde van den Prince, het Vlaams-Nederlands Genootschap dat zo na aan je hart lag. Als lid en spoedig als penningmeester en nog later als voorzitter. Het bijna jaarlijkse overlijden van weer een lid van de afdeling deed Paul beseffen dat het leven vergankelijk is en dat de ene generatie de andere zou moeten opvolgen. Daarom zocht hij nog onlangs contact met het Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond in Amsterdam om te zoeken naar een vruchtbare samenwerking.

Hoe kwam deze Vlaming uit Wijnegem in Nederland terecht? Zoals gewoonlijk waren er voor deze verhuizing professionele redenen. Na zijn studie als industrieel ingenieur Chemie solliciteerde Paul naar een functie op de onderzoeksafdeling van Janssen Pharmaceutica in Beerse. Het eerder aanlokkelijk lijkende toekomstperspectief bleek na verloop van tijd neer te komen op meer van hetzelfde. Hij nam contact op met Duphar in Weesp en werd er hoofd van de farmaceutische ontwikkelingsafdeling. Na enige tijd werd hij aangesteld als Director Global Quality Assurance. Deze functie betekende vele internationale werkbezoeken en dus uithuizigheid. Gelet op de ingewikkelde Nederlandse woningsituatie koos hij al snel voor een nieuwe koopwoning in de Hilversumse Meent in plaats van een huurflat.

In 1993 werd Paul geïnstalleerd als lid van de Orde. Samen met Hannemieke woonde hij, in de mate van het mogelijke, trouw de maandelijkse bijeenkomsten bij. In 2010 nam hij de voorzittershamer over. Hetgeen hij opnieuw deed na het overlijden van voorzitter Dick Wortel in 2022.

Bij een nogal willekeurige steekproef onder de leden kwamen alleen maar positieve kwalificaties die Paul karakteriseerden naar voren. Unaniem roemde men zijn vriendelijkheid. Een minzaam en beminnelijk man. Een gekoesterde vriend. Optimistisch. Hij was niet de meest uitbundige, het meest extraverte lid van de afdeling. Eerder een bedachtzame man, beschouwend, met een overwogen oordeel. Met zijn verantwoordelijkheid was hij uiterst belangrijk voor de groep. En dat betekende tevens dat hij ons correct, nuchter, met oog voor alles en wars van alle opsmuk bij de les hield.

Ook de relaties met het 'hogere' niveau van de Orde hadden zijn belangstelling. Met genoegen bezocht hij de gewestdagen en de algemene ledendagen. Hij was een steunpilaar van de afdeling. De tegenwoordig zo vaak gebruikte kwaliteit van verbinding in de menselijke verhoudingen was volledig op hem van toepassing. Verbonden met de leden, verbonden met de idealen van de Orde, het correcte gebruik van de Nederlandse taal, belangstelling voor onze Vlaams-Nederlandse geschiedenis en cultuur. Hij was een voortreffelijk verenigingsman, die luisterend en verbindend optrad. Zijn belangstelling voor de cultuur in de brede zin bleek ook uit zijn inzet voor Meent Cultuur, de cultuurkring in zijn omgeving. Hierbij stimuleerde hij jonge musici om podiumervaring op te doen.

Betekenisvol was zeker dat we hem vaarwel zeiden op de dag waarop we altijd samenkwamen: de derde woensdag van de maand om 17.00 uur. Op de dag van de crematie was het echt de laatste maandelijkse samenkomst met hem in ons midden. Comment te dire adieu, Paul? Een drukbezochte crematiedienst en een zee van bloemen als laatste huldeblijk en vaarwel.

Om alles wat hij deed, wil ik hem namens alle leden van de afdeling Amsterdam van harte bedanken voor zijn inzet. Met dierbare herinneringen aan zijn persoon, met grote dankbaarheid in het hart voor zijn bijdragen en met intense vriendschappelijke gevoelens voor hem persoonlijk.

Paul Ekkers
Lid van de afdeling Amsterdam

Terug naar de PrincEzine (op de website)? Klik hier.