Guido van Gheluwe
3 april 1926 - 1 oktober 2014

In Memoriam Guido van Gheluwe
(1926-2014)
door Wim van Heugten, president
 

Guido Van Gheluwe is gisterenavond heel bewust en sereen overleden. Ongeveer met deze woorden berichtte Minneke, zijn echtgenote en levensgezellin door dik en dun in goede en in kwade tijden, afgelopen donderdag het overlijden van Guido Van Gheluwe door de telefoon. Hoewel ik wist dat een dergelijk bericht eens zou komen - de berichten uit Kortrijk werden in de loop van de voorbije maanden somberder -, kwam de tijding toch heel hard aan.


Voor velen in Vlaanderen en Nederland is Guido van Gheluwe vooral bekend als president-stichter van de Orde van den Prince. In het begin van de jaren ’50 van de vorige eeuw verstond hij als jonge advocaat de tekenen van de tijd, een periode waarin de Vlaamse beweging nog fel moest opkomen voor de eigenheid van Vlaanderen en zich te weer moest stellen tegen de nog duidelijk aanwezige en opdringerige Belgische francofonie.

Juist in Kortrijk, waar Guido in 1926 werd geboren en waar hij opgroeide, was de toestand weinig rooskleurig. Hij wist de slag te maken tussen wat hij waarnam en datgene waaraan behoefte was om die eigenheid te kunnen verdedigen. Zo legde hij de intellectuele basis voor de Orde van den Prince, een in vele opzichten unieke en bijzondere organisatie. Daarvoor was een praktische aanpak maar vooral taaie volharding nodig.

Vanaf de stichting in 1955 stelt deze organisatie zich tot doel om Nederlandssprekenden overal ter wereld in één genootschap te verenigen. De Orde maakte een gestage groei door in Vlaanderen en in de loop van de jaren ’60 kwam de Orde ook in Nederland van de grond, aanvankelijk in Zuid-Nederland, maar pas na een eerder initiatief in Rotterdam. Vandaag is de Orde van den Prince in België niet alleen in Vlaanderen maar zelfs ook in Wallonië ten zuiden van de taalgrens, en ook in heel Nederland sterk verankerd. Daarmee is de Orde de grootste grensoverschrijdende culturele vereniging in de Lage Landen.

Guido van Gheluwe bezat de gave om de juiste mensen rond zijn plannen te verzamelen en hen te stimuleren tot activiteiten en tot het uitdragen van het ideeëngoed. Onder zijn leiding maakten ze de Orde tot wat hij nog steeds is: geen serviceclub, geen actiegroep of herensociëteit, maar tot een geheel van in de lokale en regionale samenlevingen verankerde taalkundige en culturele nuclei, met een bijzonder stijl waarin amicitia en tolerantia vanzelfsprekend zijn.

Als Orde van den Prince mogen we dankbaar zijn voor zijn initiatief en bevlogenheid, voor zijn doorzettingsvermogen en om de gave mensen te binden. Wij wensen Minneke, kinderen en verdere familie veel strekte toe om dit verlies te kunnen dragen.

Wim van Heugten, president