In memoriam Luc Leenders (Genk)

Na jarenlang verduldig ziekte en pijn te hebben verdragen, is Luc Leenders (1942), stichtend lid van de afdeling Genk, begin deze maand uit het leven gestapt. Voor de tweede maal dit jaar wordt deze afdeling in rouw gedompeld want eerder deze zomer ontviel ons Erik Van Hove. De leemte die Luc, als onovertroffen bezieler van het Prince-ideaal, nalaat is immens.

Een terugblik op zijn rijkgevulde doortocht in het Genkse Prince-landschap. Op 8 januari 1985, terwijl nakende mijnsluitingen het Limburgse kolenbekken in een gespannen sfeer dompelden, stond Luc notoir aan de doopvont van afdeling Genk. Zijn toetreding tot ons genootschap vond inspiratie en motivatie in het aloude Vlaamse streven tot volksverheffing en een innige verbondenheid met de Kempense heimat.

Als succesvol ondernemer zouden van dan af zijn sterke schouders dit culturele initiatief met geestdrift en overtuiging schragen. Aldus werd hij van 1993 tot 1995 voor het eerst afdelingsvoorzitter. Dankzij de hem kenmerkende bevlogenheid klom het ledental gezwind tot ruim boven de veertig. Tien jaar later echter rezen de schulden de pan uit en tot overmaat van ramp werd de afdeling ook nog stuurloos. Toen sloeg het uur van manager Luc. In geen tijd vormde hij een nieuw bestuur, maakte de financiën weer gezond en toen hij vijf jaar later de wisselstok doorgaf, waren alle donkere wolken verdreven.

Meer nog, tijdens dit tweede voorzitterschap vierde Prince-Genk in een afgeladen Limburghal zijn twintigjarig jubileum. Onder zijn regie genoten tijdens de Algemene Ledendag zeshonderd deelnemers van een uitgekiend programma in het nostalgische kader van C-mine. En, als orgelpunt van zijn presidium, verkende reisleider Luc samen met een vrolijk gezelschap van Genkse Princevrienden de culturele schatten van Umbrië.

Geen dag ging voorbij of de glazen achterdeur in zijn woonst in het idyllische Gruitrode draaide dol van de visite. Zo spreekwoordelijk als hun Limburgse gastvrijheid was de ontwapenende hartelijkheid van het echtpaar Leenders. Aldus herinnert menig Princevriend zich, niet zonder weemoed, de roemruchte breugeliaanse 'spek & eieren' op zaterdagochtend met Luc in keukenschort achter het fornuis. Zalige stonden waren het, eet- en keuvelfestijnen die steevast uitliepen tot een eind in de middag. Amicitia op volle toeren!

Luc zullen we gedenken als een man van daden die onuitwisbare sporen heeft nagelaten. Begeesterend, onweerstaanbaar, soms neigend tot het hilarische, waren zijn oproepen tot solidariteit en deelname aan initiatieven. Hij had het hart op de tong en neen tegen hem zeggen kon haast geen mens. Uniek was zijn project om de multiculturele smeltkroes Genk te laten afspiegelen op 'zijn' afdeling. De omgang met mensen van elders raakte hem gewoon tijdens zijn talloze zakenreizen en cruises. Aldus overreedde hij Limburgers met een allochtone achtergrond om toe te treden tot ons genootschap. Hun Nederlands bekte heerlijk Pools, Iers en Oekraïens, net zoals je dat horen kan op Genkse marktdagen. Het klonk hem als muziek in de oren en werd hem al even vertrouwd als de hamerslagen in de hoefsmidse van zijn jeugd.

Maar Luc werd ernstig ziek. Een meedogenloze therapie tegen lymfeklierkanker gijzelde hem schier een jaar in volledige afzondering in het ziekenhuis. Spijts de liefdevolle zorg van zijn trouwe Monique en het dagelijkse bezoek van kroost en vrienden aan Luc in zijn relaxzetel betekende dit de aanvang van een lange calvarie. Bij het vallen van de bladeren bereidde Luc bij volle bewustzijn en omringd door vrouw, kinderen en kleinkinderen een waardig einde aan het leven dat hij gulzig én zinvol omarmd heeft. Met dit heengaan verliest Prince-Genk zijn boegbeeld. Als geen ander incarneerde hij onze afdeling. Hij wás Prince-Genk. Boven aan zijn gedachtenisprentje prijkt het credo dat hij dertig jaar lang gekoesterd heeft: amicitia et tolerantia.

Marc Michaux
Afdeling Genk

Terug naar de PrincEzine (op de website)? Klik hier.