NT&C-project afdeling 't Sticht: een boekje met interviews van en over VMBO-leerlingen

Elk jaar weer is het voor de NT&C-coördinator van onze afdeling een uitdaging om een geschikt project te vinden. En jazeker, er zijn veel voorbeelden van zinvolle projecten voor en door gemotiveerde mensen. Die hebben we ook steeds met veel plezier uitgevoerd. Maar vorig jaar was voor ons toch anders, vooral omdat de doelgroep een zeer diverse groep VMBO-leerlingen was. Het resultaat was méér dan alleen het mooie boekje Echte verhalen uit het VMBO…

Een van de leden kwam de bevlogen docent Nederlands van het VMBO Trivium College, Leila Aarab, op het spoor. Zij hield vorig jaar bij ons een voordracht over haar missie om 'talent van jonge schrijvers te ontdekken en te ontwikkelen', de leerlingen vrij te maken om verhalen te vertellen en echt naar elkaar te luisteren. Bij ons ontstond het plan haar daarbij te ondersteunen. Niet alleen financieel, maar vooral ook door zelf de handen uit de mouwen te steken.

VMBO-school

Het bleek een hele uitdaging, vooral omdat het een VMBO-school betrof, een schooltype dat zo vaak negatief in het nieuws komt (voor de Vlamingen: VMBO is een soort van voorbereidend technisch onderwijs voor leerlingen van 12 tot en met 16 jaar). Het betrof een eerste klas, een twintigtal leerlingen met zeer uiteenlopende achtergronden. Een kleurrijke groep, alleen al qua kleding en belangstelling. Sommige waren pas slechts twee jaar in Nederland. Je kan je vast wel voorstellen hoe spannend het voor ons was daarmee te gaan werken. Wat zouden ze van ons vinden? Zouden ze ons wel accepteren? Uiteindelijk viel dat enorm mee, we waren meer dan welkom.

Elkaar interviewen

Wat was de opdracht? De leerlingen werkten in duo’s en moesten elkaar interviewen over een dag uit hun leven. Dit zette de interviewer vervolgens op papier en er werd een tekening bij gemaakt. Aan deze opdracht gingen maanden van training vooraf. De kinderen leerden daarbij hun verbeeldingskracht de vrije loop te laten, beter te schrijven en naar elkaar te luisteren. Wij, zeven leden van de afdeling 't Sticht, draaiden een aantal malen mee in de klas, zaten bij de leerlingen aan tafel en fungeerden uiteindelijk als jury. Elk verhaal kreeg aandacht, maar we hielden ons verre van een waardeoordeel.

Gebundeld

Uiteindelijk zijn alle verhalen door ons gebundeld in een mooi boekje: Echte verhalen uit het VMBO. Op de slotavond werden de boekjes uitgedeeld. Hierbij waren naast de leden van onze afdeling ook de ouders en de pers aanwezig. Wat een feest! Het meest bijzondere was uiteindelijk de ontroerende bloemenhulde die de leerlingen aan hun juf brachten. Zoals een meisje uit de klas eerder al schreef: "De beste lessen zullen mooie zijn." Een zinnetje waar de poëzie in doorklinkt ...

Spannend

Persoonlijk vond ik het een spannend project. Anders dan anders wat betreft de doelgroep. Mijn mening over het VMBO heb ik nog verder moeten bijstellen. Leerkrachten en leerlingen, deze mensen verdienen onze aandacht en bewondering. Zij hebben ons nodig, maar evenzeer hebben wij hen nodig.

Pia van Sonsbeeck
Afdeling 't Sticht

Het boekje

De verhalen in het boekje Echte verhalen uit het VMBO spelen bijna allemaal in Nederland. Ze gaan over vakanties in Friesland, Spanje en Egypte, een scheiding van de ouders, verdwalen in het bos, vallen met de fiets, 'slaapverlamming' en spoken in huis, gescout worden voor het volleyballen, het nieuwe babyzusje en de bijbehorende slaapproblemen, zwemles, spelen op een verboden plek, een gewelddadige aanval door volwassenen in het bos, een aanrijding, geschopt worden door de bijlesjuf, een saaie school en wat deze twaalf- en dertienjarigen zoal nog meer bezighoudt.

De redactie koos ervoor om hieronder het verhaal 'Een schooldag in Syrië' weer te geven. Alle andere verhalen kunnen uiteraard gelezen worden in de pdf onderaan dit artikel.

Een schooldag in Syrië

Mijn moeder maakt mij wakker. Het is 7 uur 's ochtends in Damascus en ze heeft eten gemaakt voor mij en mijn broertje. Ik ben klaar met eten en ik moet opschieten. Mijn broertje en ik moeten 30 minuten lopen naar school. Hier hebben we geen zin in. Zoals altijd wachten we langs de route op een vrachtwagen. Zodra er een vrachtwagen langsrijdt proberen we er heel stiekem op te klimmen. Gelukkig hebben we weer geluk en hoeven we niet zo lang te wachten. We zitten in de vrachtwagen. We rijden nu naar school. Het is 7:55 en we moeten afstappen, want we zijn al aangekomen bij school. We lopen richting de school. De ingang van de school bestaat uit enorm grote deuren. We lopen door de gangen. In deze gangen lopen wel 1000 kinderen naar de klas. In elke klas zitten ongeveer 120 leerlingen.

Eenmaal in de klas moeten mijn klasgenoten en ik wachten op de docent. Iedereen schreeuwt en springt op de tafels. Het is een grote chaos, maar dat duurt niet lang. De docent loopt met een grote stok de klas in, en hij slaat 2 keer super hard op de tafel en daarna is iedereen muisstil. Vervolgens begint de docent gelijk met de eerste vraag "Wie heeft zijn huiswerk gemaakt? Steek je hand op".

Vervolgens vraagt hij: "Wie heeft zijn huiswerk niet gemaakt? Steek je hand op". De docent controleert het huiswerk. De leerlingen die het huiswerk niet hebben gemaakt moeten voor de klas komen en krijgen een klap met een stok op hun hand. De leerlingen die liegen over dat ze het huiswerk hebben gemaakt krijgen een nog hardere klap met de stok. De leerlingen die het huiswerk niet hebben gemaakt moeten de volgende dag met hun ouders naar school komen. Gelukkig heb ik het huiswerk gemaakt. In de pauze is het altijd heel druk met 1000 kinderen en is er weer chaos. Alle kinderen schreeuwen, vechten met elkaar en soms wordt er ook met stenen naar elkaar gegooid. Na de pauze gaan we terug naar de les. Sommige kinderen hebben nog bloed aan hun kleren. En sommigen hebben pijn van het vechten. En als de docent erachter komt wie er zich niet aan de regels heeft gehouden wordt naar het schoolpodium gebracht. Voor de ogen van alle leerlingen krijg je stokslagen op je benen. Ik hoor hier gelukkig niet bij. Als je je niet aan de regels houdt word je meteen naar huis gestuurd. In Syrië krijg je van je ouders nog eens een flinke straf.

Daar moet ik toch niet aan denken. De schooldag duurt niet lang. Om 12:00 is de school uit en begint de lange wandeltocht naar huis.

Verhaal van: Mohammad Hanifa
Door: Adam Louakili

Terug naar de PrincEzine (op de website)? Klik hier.