Slam Poetry met Rosie Guillaume in Elckerlijc

Beste vrienden,

Wat denken jullie van het volgende: Jan mag zijn voorzitterspet doorgeven wanneer hij de Keure zonder papier of gsm kan voordragen? Hij is er bijna…

Het was een blij weerzien op de eerste vergadering van het nieuwe jaar. In de gezellige foyer van het Hofpoorttheater Elckerlijc werd getoost op geluk en goede gezondheid. Met dank aan Luc H om ons zijn Elckerlijc theater te laten gebruiken.

Onze huiscateraar verraste ons met een heerlijk buffet op de geïmproviseerde catwalk op het podium van het theater. Zo waren we allemaal reeds een beetje acteur, want ‘performers’ zouden we worden… En het smaakte. Bovendien was de vergadering ook een verjaardagsfeestje voor Kristel, proficiat!

Karin bracht onze gast van de avond, Rosie Guillaume, naar Turnhout.

Het begon allemaal met een tekst op een raam, ergens in Berchem: 

‘Ik wist niet dat het kon,

maar gij straalt los de zon voorbij,

gij voelt als juli maar zijt van mij’

En ook:

‘Ik dacht dat rouw een rechte lijn was,

een lange periode waarin ik, in één ruk,

door het donker zou trekken

tot alles uitgerouwfeld was,

tot slechts een afkooksel overbleef

van de storm die was.

Ik dacht dat ik, scheurkalendergewijs,

steeds een beetje lichter zou worden.

Maar rouw is stof.

Het hangt – onzichtbaar – in de lucht.

En soms, als de zon schijnt,

Zie je het weer dwarrelen.

Niet nieuw,

Alleen weer zichtbaar.’

Voldoende kwaliteit dus, om deze jongedame een  podium in Turnhout te geven.

Het werd een interactieve sessie waarbij  tips en technieken werden gedeeld om onze creativiteit te laten spreken. We doken in ritme, klank en verhaal om zelf te experimenteren met eigen woorden, tot poëzie.

Rosie Guillaume is bezeten door poëzie, en meer bepaald door ‘slampoëtry’. Onder het motto ‘make poëtry hip again’, wil ze poëzie terugbrengen naar alle generaties. Niet evident in een tijd van snelle sociale media, terwijl poëzie langzaam en lang mag zijn.

Slampoëtry gaat in oorsprong terug naar het Chicago van de jaren ’70, vanuit het idee dat dichtkunst meer moest gaan leven bij het grote publiek. 2 dichters worden in een boksring geplaatst en in drie rondes beslist publiek en een jury wie de winnaar is. In de derde en finale ronde is improvisatie aan de orde en beslist het publiek alleen. Een ware ‘battle’ dus. In 2025 werd Rosie Belgisch kampioen poëtryslam.

Onenigheid? Blijkbaar zijn er verschillende interpretaties van de definitie van slampoëtry. We weerhouden volgende karakteristieken: de wedstrijd, voordrachtkunst in ‘performance’ op het podium, ritme en emotie zonder muzikale begeleiding. Voor Rosie zit er ook een maatschappelijke betrokkenheid bij.

En toen gingen we spelen. Trucs als zo veel mogelijk woorden laten beginnen met een zelfde letter of zo veel mogelijk dezelfde klinker gebruiken in een zin, helpen om ritme op te bouwen. Inhoudelijk abstraheren om hieruit je creativiteit los te maken. Ik bespaar jullie mijn tekst. Maar in het theater zat wel degelijk talent.

Rosie bracht behalve eigen talent ook nog ander talent mee.

Zoals die ene parel van Marieke Lucas Rijneveld, uit ‘Verrukkelijk scheef’:

‘… het is een stroperig bestaan,

zeg je tegen de kat,

en je hoopt voor hem en jezelf,

dat je op een keer gejat wordt,

dat is toch wel het ergste,

gestolen worden op klaarlichte dag,

behalve als het een verzamelaar is,

dat heb je altijd al gewild.

dat iemand je spaart.’

Gelukkig Nieuwjaar!

Peter Braet, secretaris