Annabel Parret en haar 'In de ban van de Muze'

Beste vrienden,

we vroegen ons al af waar Jan de afgelopen maanden mee bezig was, maar dat werd snel duidelijk. De keure kent voor Jan geen geheimen meer, en wordt dan ook zonder papier plechtig voorgedragen.

Onze voorzitter herinnert ons aan het boek ‘Vlaanderen ontmoet Nederland’ (auteurs Kristin Van Der Wee en Edward De Maesschalck), waarin de geschiedenis verteld wordt van onze genootschap.

Onze club is actief: we scoren met de meeste inschrijvingen voor de algemene ledendag in Rotterdam.

Luc Smets, broer van Greet, wordt verwelkomd als nieuw lid. Nieuw betekent hier dat Luc reeds sinds 2012 lid is bij de Orde van den Prince in Tilburg, maar in de toekomst meer tijd wil doorbrengen op onze vergaderingen. Welkom Luc in onze club.

Luc Vanstraelen stelt voor de 2^de maal Peter Busschaert voor als potentieel nieuw lid. Luc petert samen met Piet. Ik verwijs naar het verslag van 13.03.26. Luc legt de nadruk op zijn motivatie, waarbij jarenlange inzet voor cultuur duidelijk aanwezig is. De stemming nadien is unaniem positief. Welkom Peter bij OvdP Kempen.

Culinair worden we verwend met asperges en een heerlijke lamsfilet.

En toen mocht Annabel eindelijk.

Tijdens een wandeling met haar hond ontstond het idee voor de ‘maiden-speech’. De podcast die Annabel toen beluisterde, bracht haar tot bij Misia, de vergeten koningin van Parijs. Deze vrouw intrigeerde Annabel. Het werd een verhaal van verwondering. Zo werd ‘De Muze, over invloed zonder auteurschap’ geboren. 

Misia blijkt aanwezig te zijn in talrijke kunstwerken, schilderijen bijvoorbeeld, maar ook in muziek en literatuur. Vaak aanwezig, maar zelden op de voorgrond. Hoe komt dit en wat is haar geheim?

Tragedie kenmerkt het begin van haar leven. Haar moeder sterft in het kraambed en haar vader, een Poolse beeldhouwer, laat de zorg van zijn dochter aan zijn schoonouders. Als gevolg daarvan brengt ze haar kinderjaren door in Halle in Villa Servais bij haar opa, de Belgische cellist en componist, Adrien François Servais. Kunstzinnige genen dus, en Misia blijkt snel een virtuoos pianiste te zijn. Reeds in Halle zijn er frequente ontmoetingen met kunstenaars. Franz Liszt is kind aan huis. De kiem voor haar latere ‘salons’ is gelegd. 

Op jonge leeftijd vestigt Misia zich in Parijs, waar je moest zijn in de ‘belle époque’ periode. Op 21-jarige leeftijd huwt ze haar eerste man Thadee, een journalist en oprichter van ‘La revue blanche’, een belangrijk tijdschrift in de avant-garde stroming. Dit duo, Misia en Thadee, is de perfecte motor voor hun beroemde ‘salons’. Talrijke schilders (Toulouse-Lautrec, Vuillard, Bonnard en Renoir) maar ook musici (Debussy, Ravel, Stravinsky en Satie) en schrijvers (Proust en Cocteau) behoren tot haar sociale kring. Het tijdschrift van Thadee komt tot een faillissement, maar wordt gered door de krantenmagnaat Alfred Edwards, met dit kleine detail: in ruil voor zijn vrouw Misia… (had toen ook al alles een prijs? nvdr ;-) ). In 1905 huwt Misia voor de tweede maal. Nadat Alfred haar verlaat, huwt ze een derde maal met José Sert, een Spaanse beeldhouwer en schilder. Deze man verlaat haar dan weer voor een jongere schone. Vele relatiewendingen maar op het einde van haar leven is er terug een vriendschap met José Sert. 

De derde scheiding en vooral WO I zetten een breuk in de netwerken. De salonkunst verdwijnt, Misia wordt minder zichtbaar en ze moet zich een nieuwe rol zoeken. We zien een anti-salonkunst ontstaan waar verfijning confrontatie wordt, salon wordt kritiek, schoonheid verglijdt naar frictie en afwerking naar experiment. In die context ontstaat de balletvoorstelling ‘Parade’. Het was niemand anders dan Misia die Cocteau, Satie en Picasso samenbracht met het ‘Ballets Russes’ van Diaghilev. Nieuwe kunst is geboren. De term ‘surrealisme’ valt voor het eerst.

Het netwerk van Misia stimuleert ook de creativiteit van Coco Chanel, met wie ze jaren bevriend is.

Misia als muze? Deze dame was meer dan alleen inspiratie. Zij was een kunstkenner én een verbinder, en samen met haar mecenaat een motor van creatie.

In deze tijden zijn helden en muzen meer dan welkom. Een mooi verhaal dat inspireert, waarvoor dank, Annabel.

Later op de avond vernamen we waar onze voorzitter ook nog van wakker ligt: het nieuwe bestuur. Na wat omwegen kwamen we bij een man met een bril en zonder hoed: Edgar stelde zich kandidaat. Naar eigen zeggen wil hij de uitdaging aangaan gezien deze taak niet combineerbaar is met zijn werk en privé. Grenzen verleggen dus… En raar maar waar: de stemming bevestigde Edgar in zijn nieuwe functie. Edgar had geen moeite om 3 topvrouwen in te lijven. Ann M verlengt haar mandaat als penningmeester, en we weten dat dit uitstekend loopt. Kristel M heeft ondertussen haar schrijversdiploma op zak, dus dit kan alleen maar in stijgende lijn gaan. Hilde O zal NT&C behartigen, en wie durft nog te twijfelen aan haar kennis van en motivatie voor taal en cultuur? Dit worden 3 fijne jaren. 

En toen reden we naar huis.

Peter Braet, secretaris